ما معماری را نه فقط به‌عنوان ساختن فضا، بلکه همچون زبان زندگی می‌فهمیم. زبانی که گاه خاموش است و تنها با حضور، نور، سکوت و یا سایه‌ها سخن می‌گوید. سال‌ها در آتلیه‌های طراحی، کلاس‌های تئوری، جلسات داوری و گفت‌وگوهای پژوهشی، با این پرسش مواجه بودیم که چگونه می‌توان تجربه‌ی‌ معماری را از بند فرمول‌های تکرارشونده آزاد کرد و به طراحی معماری، رنگی انسانی‌تر، شاعرانه‌تر و عمیق‌تر بخشید؟ آیا می‌توان تخیل معمارانه را از مرزهای طرح و پلان فراتر برد و به جهان واژه‌ها پیوند زد؟ کتاب «فضا و زبان در آموزش معماری؛ نیروهای شکل‌دهنده و چالش‌ها»، پاسخ مستقیم به این پرسش‌ها نیست؛ اما بی‌شک مسیرهایی را پیش می‌آورد که پیش از این کمتر در فضای آموزشی ما تجربه شده‌اند. این کتاب ما را به شنیدن زبان نادیدنی فضا، جست‌وجوی معنا در استعاره‌ها، کشف شعر در دیوارها، صدا در فرم‌ها و روایت در بافت‌ها دعوت می‌کند. در دل هر فصل، تجربه‌هایی نهفته است که طراحی را به نوشتن نزدیک می‌کند و آموزش معماری را به دیالوگی چندصدایی بدل می‌سازد. این کتاب ترجمه شد؛ چون این باور وجود داشت که فضای آموزش معماری در ایران، بیش از هر زمان دیگر، نیازمند اندیشیدن دوباره و تلاشی برای گشودن راهی به سمت آموزش خلاقانه‌تر، انسانی‌تر و منتقدانه‌تر است. فضایی که در آن، طراحی نه یک محصول، بلکه گفت‌وگویی میان زبان، فضا و انسان است. امید داریم این کتاب الهام‌بخش دانشجویان، استادان و تمامی دلسوزان معماری باشد؛ آنان که هنوز به جادوی زبان و خیال ایمان دارند.

 فصل اول: میان خیال و فضا؛ پداگوژی فمینیستی آتلیه ها ( رها کردن به روش مثابه آموزشی ) _آنورادا چاترجی 23
فصل دوم: راویان و قانون شکنان؛ رویکردی میان رشته ای به آموزش به مثابه پژوهش _ آنکا ماتیکو 57
فصل سوم: در باب ادبیات و معماری؛ بازنمایی های خیالیاز فضا 85
فصل چهارم: ترسیم مرزهای خلاقانه؛ پداگوژی های دیالوگی در آموزش معماری _ کاسیا نوراتک 111
فصل پنجم: اثر ماده به سوی واژگان خاص؛ برای طراحی و توصیف معماری _ نیکولای بو آندرسون و ویکتور بویه یولبک 141