- اسکار نیمایر

اسکار نیمایر

ناشر:

شعبه قزوین

نویسنده:

فیلیپ جودی‌دئو

مترجم:

فاطمه رستمی

سال نشر:

1405

صفحه:

197

نوبت چاپ:

نیمایر تا بیش از یک‌صدسالگی به خلق آثار بدیع، چشم‌نواز و تخیل‌برانگیز ادامه داد و به معماران ‌آموخت که بتن مسلح می تواند رقصان باشد. راست گوشه‌ای می‌تواند صلب بودنش را بشکند و انحنا بگیرد. و معماری می‌تواند همچون شعری با ریتم و قافیه و آهنگ باشد. در جهان ذهنی او، خطوط منحنی تنها در حکم فرم نبودند، آنها داستان لطافت هستی مابین آسمان و زمین را روایت می‌کردند.

پارادوکس حیرت‌آوری که نیمایر میان زیبایی عاشقانه فرم و انسان مداری و هویت انسانی و جاودانه خلق می‌کرد، او را به چهره‌ای بی‌همتا در تاریخ معماری تبدیل ‌کرد. از منظر او معماری تجربه‌ی عاشقانه‌ای است که نمی‌تواند از متن اجتماع جدا باشد. او نشان داد که می‌توان مدرن بود اما ریشه در طبیعت داشت، می‌توان جهان‌شمول بود اما به فرهنگ بومی وفادار ماند، و می‌توان شاعر بود اما برای مردم ساخت. او به ما ‌آموخت که مدرنیته لزوماً به معنای کنار گذاشتن شعر و تخیل نیست، بلکه می‌توان با مصالح روز، فضایی آفرید که ریشه در کهن‌الگوهای بشری داشته باشد.

از کاستا تا کوربو. 7

مردی که عاشق انحنا بود. 9

خانه خیابان کانواس... 11

از یک شهر ایالتی تا پایتخت مدرنیته. 13

سایه قرص خورشید. 16

سیاست و تبعید. 20

پیام‌آور مدرن:. 22

معماری یعنی اختراع:. 25

شیرخوارگاه اوبرا دو برکو 1937. 29

پامپول ها 1940. 32

بانک ـ بواویستا 1946. 39

ایبیراپویرا – پارک 1951-2004. 42